Η έλλειψη ενδιαφέροντος από την πολιτεία, η βαριά φορολογία και ο «πόλεμος» που προέρχεται από τις ιδιωτικές επιχειρήσεις είναι τα βασικά προβλήματα που εμποδίζουν την ανάπτυξη των Γυναικείων Συνεταιρισμών της Θεσσαλίας, ενώ έγιναν και η αιτία κάποιοι από αυτούς να σταματήσουν τη λειτουργία τους.
Τα στοιχεία αυτά προκύπτουν από τις απαντήσεις που έδωσαν οι ίδιοι οι Γυναικείοι Συνεταιρισμοί, σε έρευνα που διενήργησε η Ένωση Γυναικών Λάρισας, μέλος της Ομοσπονδίας Γυναικών Ελλάδος, (ΟΓΕ) και η οποία παρουσιάζει το μέγεθος των δυσκολιών του εγχειρήματος, που εδώ και χρόνια διατυμπανίζεται ότι βοηθά την απασχόληση γυναικών που διαμένουν στα χωριά.
Στους έξι Συνεταιρισμούς οι δύο δεν λειτουργούν και οι υπόλοιποι είτε υπολειτουργούν (στο νομό Λάρισας), είτε βρίσκονται στη φάση που αποπληρώνουν ακόμη τα χρέη τους, χωρίς να έχουν κανένα κέρδος. Μάλιστα μέλη κάποιων εξ αυτών δηλώνουν ότι βάζουν από την τσέπη τους για να συντηρηθούν.
Η εικόνα που δίνουν γενικότερα όλοι οι Γυναικείοι Συνεταιρισμοί της Θεσσαλίας, δεν είναι και η καλύτερη, ενώ ελάχιστοι είναι αυτοί που έχουν πετύχει το στόχο τους και αντιπροσωπεύουν αυτό που η δράση δημιουργίας των Γυναικείων Συνεταιρισμών, στόχευε ως αποτέλεσμα.
Στο μοντέλο των Γυναικείων Συνεταιρισμών πίστεψαν πολλές γυναίκες της Θεσσαλίας, καθώς κατατάσσεται ακόμη στις πρώτες θέσεις αυτών των διαμερισμάτων που αριθμούν τους περισσότερους Συνεταιρισμούς.
Ήταν ένα ελπιδοφόρο ξεκίνημα που υποσχόταν πολλά για τη ζωή των γυναικών της υπαίθρου και η ιδέα να απασχοληθούν στα χωριά τους, με την παραγωγή και πώληση παραδοσιακών προϊόντων, συγκροτώντας Συνεταιρισμούς, ώστε να έχουν ένα σημαντικό έσοδο για την οικονομική ενίσχυση της οικογένειά τους, τους ενθουσίαζε. Βρέθηκαν να αντιμετωπίζουν ένα κυκεώνα γραφειοκρατίας για τη σύσταση του Συνεταιρισμού και να συγκεντρώσουν ένα σωρό έγγραφα, που μέχρι χθες δεν ήξεραν τι σήμαιναν ή ότι υπήρχαν, αλλά παρόλα αυτά δεν αποθαρρύνθηκαν και συνέχισαν τις απαραίτητες διαδικασίες για να επιχορηγηθούν για τη δράση τους, έχοντας μεράκι για δουλειά.
Όμως οι επόμενες μέρες της επιδότησής τους, για τους περισσότερους ήταν δύσκολες και δεν μπόρεσαν να ορθοποδήσουν, με αποτέλεσμα να γκρεμιστεί ...το όνειρο.
Σύμφωνα με τη διαγνωστική έκθεση του Δικτύου Πληροφόρησης της υπαίθρου της Περιφέρειας Θεσσαλίας, οι δραστηριότητές τους είναι σε γενικές γραμμές παρόμοιες και επικεντρώνονται κυρίως σε δραστηριότητες εστίασης.
«Αλήθεια πόσο μπορεί να γίνει πιστευτό, ότι 50-100 γυναίκες σήμερα στη Θεσσαλία, φτιάχνοντας τραχανάδες και γλυκά του κουταλιού θα συγκρατήσουν τους χιλιάδες αγρότες στα χωριά τους; Ενώ είναι πασίγνωστο ότι ο ανταγωνισμός στην αγορά είναι αμείλικτος και στα ράφια των σούπερ μάρκετ φιγουράρουν επώνυμα προϊόντα μεγάλων εταιρειών τροφίμων;», διερωτάται η πρόεδρος της Ένωσης Γυναικών Λάρισας (μέλος ΟΓΕ) κ. Λίτσα Ούντρια, βασιζόμενη στα αποτελέσματα της έρευνάς τους.
Η έρευνα
Τα συμπεράσματα της έρευνας της Ένωσης Γυναικών Λάρισας για τους Γυναικείους Συνεταιρισμούς, έχουν ως εξής:
«Η αρχή της πορείας του γυναικείου συνεταιρισμού στην Ελλάδα ξεκίνησε με πολλές τυμπανοκρουσίες στα μέσα της δεκαετίας του ’80, με τα επιδοτούμενα από την τότε ΕΟΚ προγράμματα, για δήθεν αλλαγή της θέσης της γυναίκας στην ύπαιθρο.
Ακολούθως, στα τέλη της δεκαετίας του ΄90 οι γυναικείοι συνεταιρισμοί προπαγανδίζονται, ως η σωτήρια οδός απέναντι στην εγκατάλειψη της υπαίθρου από χιλιάδες αγροτικά νοικοκυριά, λόγω της δραματικής μείωσης του αγροτικού εισοδήματος, εξαιτίας της εφαρμοζόμενης Κοινής Αγροτικής Πολιτικής της ΕΕ. Έτσι για τη δημιουργία ψευδαισθήσεων άρχισαν πάλι οι ιδρύσεις γυναικείων συνεταιρισμών, κατατάσσοντας τη Θεσσαλία στην πρώτη από τις Περιφέρειες της χώρας Στον κατάλογο της περιφέρειας Θεσσαλίας υπάρχουν 22 γυναικείοι συνεταιρισμοί. Όλοι παράγουν σχεδόν τα ίδια προϊόντα: γλυκά κουταλιού, ταψιού, πίτες, κουλούρια, μαρμελάδες, τραχανά, χυλοπίτες, αρωματικά φυτά. Ορισμένοι ασχολούνται με catering, καταλύματα, ανθοκομικά.
Αν συγκρίνουμε τους στόχους των εμπνευστών της δημιουργίας των γυναικείων συνεταιρισμών στο πλαίσιο της δοσμένης οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής της Ευρώπαϊκής Ένωσης με τα συγκεκριμένα αποτελέσματα από τη δράση αυτών των Συνεταιρισμών στη Θεσσαλία, μπορούμε εύκολα να καταλήξουμε στα συμπεράσματά μας:
-Από τους 22 συνεταιρισμούς που φαίνονται ότι λειτουργούν στη Θεσσαλία μόνο 3- 4 έχουν καλό εισόδημα, 4 δεν λειτουργούν και οι υπόλοιποι φυτοζωούν.
-Κάποιοι -όχι όλοι όμως- είχαν στην αρχή μια μικρή βοήθεια αλλά μετά αφέθηκαν στην τύχη τους. Επιπλέον τους φορολογούν δυσβάσταχτα διότι «έγιναν επιχειρήσεις», όπως λένε.
-Οι περισσότεροι συνεταιρισμοί έχουν πρόβλημα στεγαστικό και εξοπλισμού.
-Έχουν επίσης πρόβλημα με τη διάθεση των προϊόντων τους τα οποία και δεν μπορούν να διατηρηθούν πολύ γιατί δεν έχουν συντηρητικά.
-Πολλές φορές δέχονται πόλεμο από ιδιώτες που πωλούν παρόμοια προϊόντα.
-Όλες όμως οι γυναίκες τόνισαν ως πολύ μεγάλο όφελος το ότι βγήκαν από το σπίτι, απέκτησαν κοινωνικότητα και νιώθουν χρήσιμες στη οικογένεια και την κοινωνία.
-Έχουμε άνθηση λοιπόν της γυναικείας επιχειρηματικότητας; Οι περισσότεροι συνεταιρισμοί μόλις και επιζούν, οι δε γυναίκες δουλεύουν είτε ωρομίσθιες είτε βάζοντας από την τσέπη τους προσδοκώντας σε κάποιο αμφίβολο εισόδημα κάποτε. Οι ίδιες θεωρούν το εισόδημά τους συμπληρωματικό.
-Αυξήθηκε η απασχόληση των γυναικών; Παρ ’ όλες τις τυμπανοκρουσίες, ο αριθμόw των γυναικών που απασχολούνται σ ’ αυτούς είναι ελάχιστος.
-Μήπως αναβιώνει η ύπαιθρος; Δυστυχώς συνεχίζεται η ερήμωση και η εγκατάλειψη του χωριού και της αγροτικής παραγωγής λόγω συγκεκριμένων πολιτικών των ελληνικών κυβερνήσεων στο πλαίσιο της ΚΑΠ και των άλλων κατευθύνσεων της ΕΕ. Όσο για την αξιοποίηση του μικρού κλήρου από τις γυναίκες για να απασχοληθεί ο άνδρας στα αστικά κέντρα μόνο ως εμπαιγμός μπορεί να εκληφθεί αφού η ύπαιθρος μαραζώνει και η ανεργία ανδρών και γυναικών μεγαλώνει.
Όλα αυτά ήταν και είναι αναμενόμενα αφού η Ελλάδα δεν ευνοεί την ανάπτυξη του συνεταιριστικού κινήματος. Αντίθετα με κάθε τρόπο ευνοείται η δράση του μεγάλου κεφαλαίου, ενισχύεται η ανταγωνιστικότητά του σε βάρος των εργαζομένων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων.
Οι γυναίκες αγρότισσες δεν πρέπει να πέσουν θύματα – για άλλη μια φορά- ψεύτικων υποσχέσεων και αντιλαϊκών πολιτικών που παραδίδουν τον αγροτικό και τουριστικό τομέα στα μονοπώλια που παραδίδουν τη γη τους στα χέρια των λίγων και οδηγούν τις ίδιες στον αποκλεισμό και το Μεσαίωνα».
Καταθέτοντας την άποψή της η πρόεδρος της Ένωσης Γυναικών Λάρισας κ. Ούντρια, βάσει των στοιχείων που προήλθαν από τις απαντήσεις των ίδιων των Γυναικείων Συνεταιρισμών της Θεσσαλίας, υποστηρίζει για το εγχείρημα: «Είναι γνωστό ότι οι στόχοι της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής της Ευρώπαϊκής Ένωσης που υιοθετήθηκαν από τις Ελληνικές Κυβερνήσεις εξαρχής ήταν η μείωση του αγροτικού πληθυσμού και η μείωση της αγροτικής παραγωγής.
Η ικανοποίηση αυτών των στόχων επιδιώχθηκε με όλες τις αναθεωρήσεις της ΚΑΠ. Η μείωση του κοινοτικού προϋπολογισμού προς τη γεωργία με μείωση των επιδοτήσεων και των ενισχύσεων των εξαγωγών προς τρίτες χώρες και η αθρόα εισαγωγή αγροτικών προϊόντων από χώρες εκτός ΕΕ, προκάλεσε ραγδαία μείωση του αγροτικού εισοδήματος και το ξεκλήρισμα χιλιάδων αγροτικών νοικοκυριών.
Ήταν λοιπόν μια συνειδητή πολιτική, που οι υπεύθυνοι γνώριζαν τα τραγικά αποτελέσματα για την αγροτιά και ιδιαίτερα για τις γυναίκες. Γι΄ αυτό παρουσίασαν ως δήθεν εναλλακτική πρόταση τους αγροτουριστικούς συνεταιρισμούς και αλλά συναφή ευρωπαϊκά προγράμματα.
Ήταν μια προσπάθεια να «χρυσώσουν το χάπι», δηλαδή να σπείρουν ψευδαισθήσεις ότι μπορεί με αυτό τον τρόπο να υπάρξει τοπική ανάπτυξη και απασχόληση. Είναι δηλαδή μια προσπάθεια να ρίξουν στάχτη στα μάτια των γυναικών, ότι ενδιαφέρονται για την απασχόλησή τους και όχι ότι είναι οι κυβερνήσεις και Ευρωπαϊκή Ένωση με τις πολιτικές που εφαρμόζουν υπεύθυνοι για την κατάντια των αγροτών –γυναικών και ανδρών- οι οποίοι αναγκάζονται βίαια να εγκαταλείψουν το χωράφι και την ύπαιθρο και να προστεθούν στους ανέργους των αστικών κέντρων.
Αλήθεια, πόσο μπορεί να γίνει πιστευτό, ότι 50-100 γυναίκες σήμερα στη Θεσσαλία, φτιάχνοντας τραχανάδες και γλυκά του κουταλιού θα συγκρατήσουν τους χιλιάδες αγρότες στα χωριά τους; Ενώ είναι πασίγνωστο ότι ο ανταγωνισμός στην αγορά είναι αμείλικτος και στα ράφια των σούπερ μάρκετ φιγουράρουν επώνυμα προϊόντα μεγάλων εταιριών τροφίμων;
Εμείς, η ΟΓΕ, δεν είμαστε απέναντι στις γυναίκες που ασχολούνται με τους συνεταιρισμούς, προσπαθώντας με μόχθο και αγωνία, για ένα συμπληρωματικό εισόδημα, αντίθετα προσπαθούμε να αναδείξουμε τους λόγους για τους οποίους προβάλλονται αυτά τα προγράμματα, για να καλύψουν τις δικές τους ευθύνες, καλλιεργώντας αυταπάτες, δηλαδή κοροϊδεύοντας όχι μόνο τις γυναίκες, αλλά όλο το λαό».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου